welcome to "my digital village " "মোৰ ডিজিটেল গাঁৱলৈ" স্বাগতম
আমাৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হ'ল : গাওঁ সমাজত বহু সাধাৰণ ব্যক্তি মৃত্যুৰ পিছত এই পৃথিৱীৰ পৰা হেৰাই যায় । তেওঁলোকৰ নাম ,কৰ্ম আৰু স্মৃতি সময়ৰ লগে লগে পাহৰি যোৱা হয় । সেয়ে এই ৱেবছাইটৰ জৰিয়তে সেই সকল ব্যক্তিৰ স্মৃতি,জীৱন কাহিনী আৰু বৃদ্ধ ব্যক্তিৰ আত্ম জিৱনীৰ লগতে জীৱনৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতা সমুহ সন্মান সহকাৰে সংৰক্ষণ কৰাৰ এটা সৰু প্ৰয়াস কৰা হৈছে , যাতে আগন্তোক প্ৰজন্মই তেওঁলোকক স্মৰণ কৰিব পাৰে " । — SK Deori
আপুনি যদি বিচাৰে, আপোনাৰ নিজৰ ঘৰৰ মৃত ব্যক্তিৰ জীৱনী আমাৰ এই ৱেবছাইটত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ দিব পাৰে।" আমি সন্মান সহ তেওঁৰ নাম আৰু পৰিচয় ইতিহাসত জীয়াই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিম ।
এই পৃথিৱীত সকলো বস্তুৰে নিজা নিজা নীতি-নিয়ম আছে, ঠিক তেনেদৰে আমাৰো কিছুমান নিয়ম আছে। আমাৰ নীতি-নিয়মসমূহ হ’ল:
১/ সঠিক তথ্য আৰু জীৱন কাহিনী: ৱেবচাইটত প্ৰদান কৰা মৃত ব্যক্তিগৰাকীৰ সকলো তথ্য আৰু জীৱন কাহিনী সম্পূৰ্ণৰূপে সত্য আৰু সঠিক হ’ব লাগিব।
২/ মৰ্যাদা আৰু সন্মান: লিখনিৰ ভাষা অত্যন্ত মৰ্যাদাপূৰ্ণ হ’ব লাগিব। কোনো ধৰণৰ বিতৰ্কিত বা অপমানজনক কথা গ্ৰহণ কৰা নহ’ব।
৩/ পৰিয়ালৰ সন্মতি আৰু আপত্তি: কোনো ব্যক্তিৰ জীৱন কাহিনী বা ফটো প্ৰকাশ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত পৰিয়ালৰ সন্মতি থকাটো প্ৰয়োজনীয়। যদিহে পৰিয়ালৰ কোনো সদস্যই কোনো তথ্য বা লিখনিক লৈ আপত্তি দৰ্শায়, তেন্তে প্ৰয়োজন সাপেক্ষে সেইটো ডিলিট (Delete) বা আঁতৰাই দিয়া হ’ব।
৪/ প্ৰয়োজনীয় প্ৰাথমিক তথ্যসমূহ: এজন ব্যক্তিৰ জীৱনী নথিভুক্ত কৰিবলৈ পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা তলত দিয়া নূন্যতম তথ্যসমূহ প্ৰদান কৰিব লাগিব:
মৃত ব্যক্তিগৰাকীৰ ফটো: (যদি থাকে, নহ’লেও কোনো অসুবিধা নাই)।
নাম: ব্যক্তিগৰাকীৰ সম্পূৰ্ণ নাম।
জন্ম: জন্মৰ তাৰিখ আৰু জন্মস্থান।
মৃত্যু: মৃত্যুৰ তাৰিখ, স্থান আৰু মৃত্যুৰ কাৰণ।
ঠিকনা: তেওঁৰ স্থায়ী ঠিকনা।
সাধাৰণ পৰিচয়: তেওঁৰ চমু জীৱন কাহিনী বা পৰিয়ালৰ মাজত তেওঁৰ স্মৃতিৰ এটা চমু বিৱৰণ।
৫/ সত্যতাৰ ঘোষণা: পৰিয়ালৰ লোকে ওপৰত দিয়া তথ্যসমূহ সত্য বুলি এটা লিখিত তথ্য বা সন্মতি প্ৰদান কৰিব লাগিব।
আমাৰ যোগাযোগ ঠিকনা:
Sk Deori club.
Village : Nitai Deori gaon,
P O : Natun balijan,
DST : Tinsukia, Stae : Assame ,
Pin : 786158
যোগাযোগ নম্বৰ : 7002588511,
email no : deoriojashvi@gmail.com
আমাৰ ৱেবছাইট ঠিকনা : www. mydigitalvillage.co.in
নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ সৃষ্টি আৰু সংগ্ৰামৰ ইতিহাস
প্ৰকৃতিৰ বুকুত বিৰাজমান তিনিচুকীয়া জিলাৰ শদিয়াৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হ’ল আমাৰ মৰমৰ নিতাই দেউৰী গাঁও। আজিৰ এই বিকশিত আৰু প্ৰাণৱন্ত গাঁওখনৰ আঁৰত আছে এক অতিকৈ সংগ্ৰামী আৰু ত্যাগৰ ইতিহাস। এই ইতিহাস হ’ল হাবি-জংঘল কাটি এখন সমাজ গঢ়িবলৈ কৰা আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ অদম্য সাহসৰ কাহিনী।
গাঁৱৰ আৰম্ভণি আৰু প্ৰত্যাহ্বান:
জ্যেষ্ঠ সকলৰ স্মৃতিৰ ভিত্তিত ক’ব পাৰি যে ১৯৬০ চনৰ আশে-পাশে এই গাঁওখনৰ ভেটি স্থাপন কৰা হৈছিল। সেই সময়ত আমাৰ মৌজা আছিল : শদিয়া মিচিমি পাহাৰ খণ্ড আৰু সেই সময়ত এই ভূখণ্ড আছিল কেৱল গভীৰ হাবি আৰু বনৰীয়া পশুৰ বিচৰণস্থলী। নাছিল , পানীৰ সুব্যৱস্থা, নাছিল যাতায়তৰ বাবে কোনো পথ। দুৰ্ভিক্ষ আৰু অভাৱৰ তাৰণাত অতিষ্ঠ হৈ সেই সময়ত বহু পৰিয়ালে গাঁও এৰি অন্য ঠাইলৈ গুচি গৈছিল।
সমাজ গঢ়োঁতাসকলৰ অৱদান:
জীৱনৰ সকলো বাধা নেওচি যিসকল ব্যক্তিয়ে মাটি কামুৰি পৰি আছিল, তেওঁলোকৰ সাহসতেই আজি নিতাই দেউৰী গাঁৱে এক নতুন পৰিচয় লাভ কৰিলে। সেইসকলৰ ভিতৰত বিশেষভাৱে স্মৰণীয় হ’ল— স্বৰ্গীয় জয় সিং দেউৰী, স্বৰ্গীয় কুলাইচন দেউৰী, স্বৰ্গীয় ধৰ্ম দেউৰী, স্বৰ্গীয় বসন্ত দেউৰী আৰু স্বৰ্গীয় মন্ত্ৰী দেউৰী আদিকে ধৰি আৰু বহুজন ত্যাগী পুৰুষ আৰু আই-মাতৃ সকল ।
সেইসকল মহান ব্যক্তিৰ হাতৰ কুঠাৰ আৰু কোৰৰ চাবতেই আজি আমাৰ গাঁওখন গঢ় লৈ উঠিছে। ইয়াত আমি মাত্ৰ কেইগৰাকীমান ব্যক্তিৰ নামহে উল্লেখ কৰিছোঁ। আমাৰ গাঁও গঢ়াৰ এই যজ্ঞত তেওঁলোকৰ লগতে আৰু বহুতো ব্যক্তি জড়িত আছিল, যাৰ নাম এই মুহূৰ্তত উল্লেখ কৰাটো সম্ভৱ হোৱা নাই।
বাকি থকা প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ নাম আৰু তেওঁলোকৰ অমূল্য অৱদানৰ কথা আমি পৰৱৰ্তী সময়ত পৰ্যায়ক্ৰমে এই ৱেবচাইটত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিম — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
2. স্বৰ্গীয় জয় সিং দেউৰীৰ স্মৃতি :
আমাৰ মৰমৰ নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ ইতিহাসৰ কথা পাতিলে যিগৰাকী ব্যক্তিৰ নাম মোৰ মনলৈ প্ৰথমে আহে, তেওঁ হ’ল— স্বৰ্গীয় জয় সিং দেউৰী। তেওঁ কেৱল এজন ব্যক্তি নাছিল, তেওঁ আছিল আমাৰ সমাজৰ শিক্ষা আৰু সংগ্ৰামৰ এক জীৱন্ত প্ৰতীক। মোৰ বাবে তেওঁৰ স্থান অতি উচ্চ, কাৰণ তেওঁৰ হাতৰ পৰাই মই জীৱনত প্ৰথম ‘অ, আ’ আৰু ‘ক, খ’ লিখিবলৈ শিকিছিলোঁ।
জয় সিং দেউৰী ডাঙৰীয়া কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা অনুষ্ঠানৰ বেতনভোগী শিক্ষক নাছিল। তথাপিও, এজন প্ৰকৃত শিক্ষা-গুৰুৰ দৰেই তেওঁ আমাৰ চুবুৰীত শিশু সকলৰ মাজত জ্ঞানৰ পোহৰ বিলাইছিল। তেওঁৰ পৰা মই যি শিক্ষা লাভ কৰিছিলোঁ, তাৰ বাবে তেওঁক কোনো বিনিময় বা মূল্য দিব লগা হোৱা নাছিল। তেওঁৰ সেই শিক্ষা দানৰ মাজত কোনো আৰ্থিক স্বাৰ্থ নাছিল; তাত আছিল কেৱল নিভাঁজ মৰম আৰু আত্মীয়তা। এজন অত্যন্ত কঠোৰ পৰিশ্ৰমী আৰু সাহসী মানুহ হিচাপে সেই সময়ৰ আদিম পৰিৱেশত হাবি-জংঘল কাটি গাঁওখনৰ ভেটি গঢ়াত তেওঁ যি সাহস দেখুৱাইছিল, সেয়া আজিও আমাৰ বাবে বিস্ময়কৰ।
ব্যক্তিত্ব আৰু আদৰ্শ:
তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ গুণ আছিল তেওঁৰ ধৈৰ্য্য। যিকোনো কঠিন পৰিস্থিতিতে তেওঁ হতাশ নহৈ সমাজখনক একগোট কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁৰ সাহসেই আছিল গাঁৱৰ আন দহজনৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ উৎস।
আজি জয় সিং দেউৰী ডাঙৰীয়া আমাৰ মাজত নাই যদিও, তেওঁৰ সেই মৰমীয়াল ব্যক্তিত্ব আৰু মহান আদৰ্শ আমাৰ গাঁওখনৰ প্ৰতিটো ধূলিৰ কণাত মিহলি হৈ আছে। তেওঁৰ পবিত্ৰ স্মৃতিলৈ আমি গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছোঁ। — SK Deori
3. স্বৰ্গীয় কুলাইচন দেউৰীৰ স্মৃতি :
কুলাইচন দেউৰী নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ এগৰাকী সন্মানীয়, পৰিশ্ৰমী আৰু সমাজৰ উন্নয়নৰ বাবে সদায় আগবাঢ়ি থকা ব্যক্তি আছিল। তেখেত গাঁও স্থাপন কৰা মুখ্য ব্যক্তিসকলৰ মাজৰ এজন আছিল আৰু গাঁওখন গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য আছিল।
নিতাই দেউৰী গাঁওখনৰ আৰম্ভণিৰ সময়ত নানা ধৰণৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হৈছিল যদিও কুলাইচন দেউৰীয়ে সাহস, পৰিশ্ৰম আৰু দৃঢ় মনোবলে সেই সকলো বাধা অতিক্ৰম কৰি গাঁওখনৰ উন্নয়নৰ বাবে কাম কৰিছিল। তেখেতৰ নেতৃত্ব আৰু অৱদানৰ ফলত গাঁওখন ধীৰে ধীৰে উন্নয়নৰ পথত আগবাঢ়িছিল।
তেখেত খেতি-বাতি আৰু ব্যৱসায়-বাণিজ্যত গাঁৱৰ ভিতৰত অন্যতম আগবঢ়া ব্যক্তি আছিল। কঠোৰ পৰিশ্ৰম, সততা আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ জৰিয়তে তেখেত আৰ্থিকভাৱে শক্তিশালী আৰু স্বাৱলম্বী হৈছিল। তেখেতৰ কৰ্ম জীৱনধাৰা গাঁওখনত এক সুকীয়া আৰু সন্মানীয় অস্তিত্ব গঢ়ি তুলিছিল। তেখেত আন বহু লোকৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণা আছিল।
তেখেত এজন দয়ালু আৰু উদাৰ মনৰ ব্যক্তি আছিল। অসহায়, দৰিদ্ৰ আৰু সমস্যাত পৰাসকলক সহায় কৰিবলৈ তেখেত সদায় আগবাঢ়ি আহিছিল। তেখেতে বহু সময়ত আৰ্থিক সহায়, খাদ্য দান আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ অনুদান আগবঢ়াই মানুহৰ কাষত থিয় দিছিল।
সমাজ আৰু মানৱতাৰ প্ৰতি তেখেতৰ গভীৰ দায়িত্ববোধ আছিল। সেইকাৰণে গাঁওবাসীৰ মাজত তেখেত এজন সন্মানীয় ব্যক্তি হিচাপে পৰিচিত আছিল।
আজিও কুলাইচন দেউৰী আৰু তেখেতৰ ধৰমপত্নীৰ কৰ্ম, ত্যাগ আৰু অৱদান নিজৰ পৰিয়ালৰ লগতে গাঁওবাসীৰ মনত স্মৰণীয় হৈ আছে। তেখেতৰ জীৱন আৰু আদৰ্শ আগন্তোক প্ৰজন্মৰ বাবে সদায় এক অনুপ্ৰেৰণা হৈ থাকিব।
"My digital village" তৰফৰ পৰা স্বৰ্গীয় কুলাইচন দেউৰী আৰু তেখেতৰ ধৰম পত্নীৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি গভীৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰাৰ লগতে দুয়োৰে আত্মাৰ চিৰ শান্তি কামনা কৰিলোঁ। — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
4. স্বৰ্গীয় নুমল ( তৰুন) দেউৰীৰ স্মৃতি : মৃত্যুৱেও বাধা দিব নোৱাৰা এক পবিএ প্ৰেম কাহিনী :
১৯৯১ চনৰ সেই অভিশপ্ত আৰু বিষাদময় পুৱাৰ কথা আজিও যেতিয়া মনত পৰে, বুকুখন চিৰিংকৈ কঁপি উঠে আৰু চকুহাল চকুপানীৰে উপচি পৰে। তেতিয়া মোৰ বয়স আছিল মাত্ৰ পাঁচ বছৰ। প্ৰকৃতিৰ নিয়ম অনুসৰি ৰাতিপুৱাৰ কেঁচা ৰঙা বেলিটো পূব আকাশত উদয় হৈছিল ঠিকেই, কিন্তো আমাৰ ঘৰখনত সেইদিনা কোনো পোহৰ নাছিল; বৰঞ্চ এক গভীৰ, ক’লা আৰু অসহ্য শোকৰ ছাঁই সমগ্ৰ পৰিৱেশটো আৱৰি ধৰিছিল।
মায়ে হিয়া ঢাকুৰি কান্দি কান্দি আমাক টোপনিৰ পৰা উঠাই দিছিল। মাক সেইদৰে হাহাকাৰ কৰি ব্যাকুল হৈ কন্দা দেখি মোৰ সেই অবুজ, নিস্পাপ সৰু মনে প্ৰথমে একো ধৰিব পৰা নাছিল , পাছত কাষতে যে কিবা এটা অতি ভয়াৱহ আৰু চিৰকালৰ বাবে হেৰুৱাই পেলোৱা দুৰ্ঘটনা ঘটি গ’ল, মোৰ শিশু মনে কেৱল তাৰে এক অজান আৰু উমান পাইছিল। ঘৰৰ ভিতৰে-বাহিৰে কেৱল আত্মীয় আৰু গাঁৱৰ মানুহৰ মৰ্মান্তিক ভিৰ আছিল। সকলোৱে আমাৰ ঘৰৰ আগফালে অতি খৰখেদাকৈ গতি কৰিছিল। মানুহবোৰৰ মাজত চলি থকা হাহাকাৰ দেখি মইও কৌতূহল আৰু এক অজান ভয় বুকুত লৈ সেই মানুহবিলাকৰ পিছে পিছে গৈ আছিলোঁ।
শেষত প্ৰায় তিনিশ মিটাৰমান গৈ আমি সকলো থমকি ৰৈছিলোঁ। সন্মুখত আছিল এডাল ডাঙৰ ঔটেঙা গছ। সেই ঔটেঙা গছজোপাৰ ডালত, বগা সাজ পিন্ধা এজন ব্যক্তি ৰছিত ওলমি আছিল। ৰাতিপুৱাৰ সেই ৰঙা সূৰ্যৰ পোহৰত জিলিকি উঠা সেই মৃত শৰীৰটো বতাহত লাহে লাহে হালি আছিল। সেই ভয়ংকৰ কৰুণ দৃশ্য আজিও মোৰ স্মৃতিত তেজ লগা দাগৰ দৰে গভীৰভাৱে খোদিত হৈ আছে।
সেইজনেই আছিল মোৰ দ্বিতীয়জন দাদা (ককাইদেউ), স্বৰ্গীয় নুমল (তৰুণ) দেউৰী। বয়স আছিল মাত্ৰ প্ৰায় 20 বছৰ— জীৱনৰ সপোনবোৰ ফুলিবলৈ নৌপাওঁতেই জহি যোৱা এক কৰুণ সময়। তেওঁ স্বভাৱত অতি সৰল, নম্ৰ আৰু এক নিষ্পাপ সংবেদনশীল অন্তৰৰ অধিকাৰী যুৱক আছিল। আমাৰ গাঁৱৰে এজনী ছোৱালীৰ সৈতে তেওঁৰ এক গভীৰ, প্ৰেম আৰু নিভাজ ভালপোৱাৰ সম্পৰ্ক আছিল বুলি পিছত মই জ্যেষ্ঠসকলৰ মুখে শুনিবলৈ পাইছিলোঁ। কিন্তো সেই সময়ত আমাৰ পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অৱস্থা অত্যন্ত দুৰ্বল আছিল। দৰিদ্ৰতাৰ নিষ্ঠুৰ বাস্তৱ আৰু সমাজৰ বিভিন্ন কঠোৰ বাধা-নিয়মৰ বাবে পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ সেই প্ৰেমৰ সম্পৰ্কটো মানি ল’ব নোৱাৰিলে। সমাজৰ এই কঠিন প্ৰাচীৰ, আৰ্থিক অনাটন আৰু অন্তৰৰ অপূৰ্ণ বেদনাই হয়তো দাদাৰ কোমল মনটোক ভিতৰৰ পৰা তেনেই গুড়ি কৰি পেলাইছিল। অৱশেষত, জীৱনৰ বহু আশা, অনুভূতি আৰু হাজাৰটা আধৰুৱা সপোন বুকুত বান্ধি তেওঁ অকালতে এই পৃথিৱীৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে বিদায় ল’লে। দাদাৰ এই আকস্মিক মৃত্যুৱে কেৱল আমাৰ পৰিয়ালকে নহয়, সমগ্ৰ গাঁওখনকে এক গভীৰ শোকৰ সাগৰত ডুবাই থৈ গৈছিল।
দাদা গুচি যোৱাৰ পিছত গোটেই গাঁওখন যেন স্তব্ধ আৰু শংকাশূন্য হৈ পৰিছিল। কিন্তো এই কৰুণ কাহিনীৰ কৰুণতা ইমানতে অন্ত পৰা নাছিল; ই যেন এক আধ্যাত্মিক আৰু মৰ্মন্তিক কৰুণ ঘটনাৰ ফালে গতি কৰিছিল।
দাদাৰ মৃত্যুৰ পিছত সেই গাওঁৱৰ ছোৱালীজনীয়েও বুকুত এক অসহ্য আৰু প্ৰাণঘাতী মানসিক আঘাত পাইছিল। তেওঁ লাহে লাহে সমাজৰ পৰা নিজকে সম্পূৰ্ণ আঁতৰাই আনিছিল, উশাহ থাকোঁতেও জীয়াই থকাৰ মোহ হেৰুৱাই খোৱা-বোৱা একেবাৰে ত্যাগ কৰিছিল আৰু একো আপত্তি নকৰাকৈ নীৰৱে চকুলো টুকি দিন কটাইছিল। প্ৰেম হেৰুৱাৰ সেই ছটফটনি আৰু নীৰৱ যন্ত্ৰণা তেওঁৰ শৰীৰে বেছিদিন সহিব নোৱাৰিলে। শেষত, দাদাৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰ কেইমাহমান পিছতে তেখেতেও এই পৃথিৱীৰ সকলো মায়া-মোহ ত্যাগ কৰি প্ৰিয়তমৰ দেশলৈ চিৰবিদায় ল’লে।
হয়তো জীৱনৰ কঠিন সংগ্ৰামত দুয়ো এক হ’ব নোৱাৰিলে, নিয়তিৰ নিষ্ঠুৰতাই তেওঁলোকক জীয়াই থকাৰ সময়ত বুকুৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিলে; কিন্তো এই পবিএ প্ৰেমক মৃত্যুৱেও বিফল কৰিব নোৱাৰিলে। জীয়াই থাকোঁতে হাৰি যোৱা প্ৰেমে মৃত্যুৰ পিছত এক নতুন আৰু অমৰ ঠিকনা বিচাৰি পালে। মৃত্যুৰ সিপাৰে গৈ যেন তেওঁলোকৰ হেৰুৱা প্ৰেমে বিজয় সাব্যস্ত কৰিলে। পিছত গাঁৱৰ জ্যেষ্ঠসকলে তেওঁলোকৰ সেই অলৌকিক আৰু পবিএ প্ৰেমক সন্মান জনাই দুয়োকে ওচৰা-ওচৰিকৈ সমাধিস্থ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। হয়তো জীয়াই থাকোঁতে এক হোৱাৰ অধিকাৰ তেওঁলোকক সমাজে দিয়া নাছিল, কিন্তো মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ সেই নীৰৱ ভালপোৱাই একেখন মাটিতেই চিৰকালৰ বাবে বিলিন হৈ এক হৈ পৰিল। আজিও যেতিয়া সেই পুৱাৰ ৰঙা বেলিটো উদয় হয়, মানুহৰ কান্দোনৰ সেই কৰুণ সুৰ আৰু এক গভীৰ শূন্যতাই মোৰ হৃদয় আৱেগিক কৰি তোলে।
" জীৱনত অপূৰ্ণ হৈ ৰৈ যোৱা আপোনালোকৰ সেই পবিএ প্ৰেম আজিও এক নিৰ্মল আৰু মৃত্যুঞ্জয়ী স্মৃতি হৈ আমাৰ হৃদয়ত চিৰসেউজ হৈ জীয়াই আছে। সময়ৰ সোঁতত বহু বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, কিন্তো আপোনালোকৰ সেই নীৰৱ ভালপোৱা আৰু বেদনাৰূপী স্মৃতি আজিও সমানেই অম্লান আৰু সতেজ। মৃত্যুৰ ওচৰত হাৰ নমনা আপোনালোক দুয়োৰে বিদেহী আত্মাক ঈশ্বৰে চিৰ শান্তি প্ৰদান কৰক। দুয়োৰে সেই পবিএ প্ৰেম আৰু অমৰ স্মৃতিলৈ জনালোঁ আমাৰ সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম আৰু গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি " । — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
স্মৃতি নং 5.
স্বৰ্গীয় বেষ্টিৰাম দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় বেষ্টিৰাম দেউৰী নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ প্ৰথম আৰু অন্যতম ৰাজনৈতিকভাৱে দক্ষ তথা দূৰদৰ্শী ব্যক্তি আছিল । তেওঁ কেৱল এজন নেতাই নাছিল, বৰঞ্চ সমগ্ৰ গাঁওখনৰ উন্নয়ন আৰু মংগলৰ বাবে নিজৰ জীৱন ত্যাগ কৰিবলৈকো কুণ্ঠাবোধ নকৰা এক মহান উদাৰ মনৰ ব্যক্তি আছিল। নিজৰ তীক্ষ্ণ বুদ্ধিমত্তা, অতুলনীয় নেতৃত্বগুণ আৰু গভীৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰে তেওঁ অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে গাঁও বাসীৰ হৃদয়ত এক বিশেষ আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
তেওঁৰ হাতৰ লিখনি আছিল অতি সুন্দৰ আৰু মনোগ্ৰাহী। এক আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্ব, সৰল ব্যৱহাৰ আৰু সোন্দৰ চেহেৰাৰ অধিকাৰী বেষ্টিৰাম দেউৰীয়ে যিকোনো মানুহকে অতি সহজে আপোন কৰি ল’ব পাৰিছিল। তেওঁৰ এই গুণবোৰৰ বাবেই তেওঁ সমগ্ৰ অঞ্চলটোতে খুবেই জনপ্ৰিয় আছিল। সমাজসেৱাৰ প্ৰতি থকা অদম্য হেঁপাহৰ বাবেই তেওঁ নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ পৰা প্ৰথম ১৯৯৬-৯৭ চনৰ সময়ত 'আঞ্চলিক সদস্য' (পঞ্চায়ত সদস্য) হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈ এক ঐতিহাসিক অভিলেখ গঢ়িছিল। এই সফলতাই তেওঁৰ জনসেৱা আৰু নিষ্ঠাৰ স্পষ্ট প্ৰমাণ দাঙি ধৰিছিল।
কিন্তো নিয়তিৰ পৰিকল্পনা আছিল অতি নিষ্ঠুৰ। যেতিয়া তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটা সৰু হৈ আছিল, তেনে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়তে তেওঁ অকালতে এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় লয়। তেওঁৰ এই আকস্মিক আৰু অকাল মৃত্যুক গাঁৱৰ কোনো এজন মানুহেই সহজভাৱে মানি ল’ব পৰা নাছিল। তেওঁৰ মৃত্যুত সমগ্ৰ অঞ্চলটোতে এক চৰম দুখাকুল আৰু মৰ্মান্তিক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল।
বিদায়ৰ সেই কৰুণ ক্ষণত, যেতিয়া তেওঁৰ পত্নীৰ মূৰৰ সেন্দূৰ মচি দিয়া হৈছিল, পত্নীৰ সেই চকুলো আৰু উকা কপালখনে আমাক সকলোকে কন্দুৱাই এক গভীৰ শূন্যতাৰ মাজলৈ ঠেলি দিছিল। সমাজ আৰু গাঁৱৰ বাবে কৰা তেওঁৰ নিঃস্বাৰ্থ অৱদান আৰু সেই কৰুণ স্মৃতি নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ হৃদয়ত চিৰদিনৰ বাবে জীৱন্ত আৰু অম্লান হৈ থাকিব।
6. স্বৰ্গীয় মহা দেউ দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতি :
স্বৰ্গীয় মহা দেউ দেউৰী আছিল নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ এজন অত্যন্ত সহজ-সৰল, বিশ্বাসী আৰু উদাৰ মনৰ ব্যক্তি। জ্যেষ্ঠজনৰ প্ৰতি থকা তেখেতৰ অগাধ সন্মান আৰু ভদ্ৰ ব্যৱহাৰে সকলোকে আকৰ্ষিত কৰিছিল। জীৱনৰ কঠিন বাস্তৱক আকোৱালি লৈ তেওঁ এজন সাধাৰণ খেতিয়ক হিচাপে মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতৰ বয়স আছিল প্ৰায় 35 ৰ পৰা 40 বছৰ। তেখেত মাজে-সময়ে কিছু বেমাৰ-আজাৰত ভুগি আছিল যদিও শেষৰ কেইদিনমান ধৰি তেওঁ সম্পূৰ্ণ সুস্থ আছিল।
সেইবাবেই এদিন তেওঁ ঘৰৰ কিছু জৰুৰী কামৰ বাবে নিজৰ গাঁৱৰ পৰা প্ৰায় ৬ কিলোমিটাৰ নিলগত থকা ওচৰৰে আন এখন গাঁৱলৈ গৈছিল। কিন্তো নিয়তিৰ লিখন আছিল অতি কৰুণ। তাত থকা অৱস্থাতে হঠাতে তেওঁ গুৰুতৰভাৱে বেমাৰত পৰে। সেই সময়ত আমাৰ অঞ্চলত যাতায়তৰ কোনো সুব্যৱস্থা নাছিল আৰু চিকিৎসাৰ বাবে চিকিৎসালয়ো বহু দূৰৈত আছিল। হঠাতে হোৱা এই আকস্মিক বিপদৰ সময়ত চিকিৎসা কৰাবলৈ নিয়াৰ কোনো উপায় নাছিল। অৱশেষত, তাত থকা আত্মীয়-স্বজন আৰু শুভাকাংক্ষীসকলে সহায় কৰি তেওঁক এখন মহৰ গাড়ীত উঠাই ঘৰলৈ আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তো চিকিৎসালয় বা ঘৰ গৈ পোৱাৰ ভাগ্য তেখেতৰ নহ’ল; ঘৰলৈ আনি থকাৰ সময়তে আধাবাটতে তেওঁৰ প্ৰাণবায়ু চিৰদিনৰ বাবে উৰি গুচি যায়।
দুপৰ ৰাতিৰ গভীৰ অন্ধকাৰত গোটেই গাঁওখন তেতিয়া নিস্তব্ধ হৈ আছিল। বাহিৰত চিমচিমীয়া বৰষুণ পৰি আছিল আৰু কেঁচা বোকাময় ৰাস্তাটো একেবাৰে পিছল হৈ পৰিছিল। বৰষুণৰ শব্দৰ মাজতো সেই বোকা ৰাস্তাৰ বুকুৰে অহা মহৰ গাড়ীৰ ‘চক-চক’ শব্দ আৰু এটা মহৰ গভীৰ উশাহ-নিশাহৰ শব্দই নিশাৰ সেই নিস্তব্ধতা ভাঙি দিছিল। আমি টোপনিৰ পৰা সাৰে আছিলোঁ। দূৰৈৰ পৰা মহিলাসকলৰ ক্ৰন্দন আৰু কৰুণ কান্দোনৰ শব্দ বৰষুণৰ চিটিকনিৰ সৈতে ভাহি আহি সমগ্ৰ পৰিৱেশটো অধিক শোকাকুল কৰি তুলিছিল। সময় কিমান হৈছিল আমি জানিব পৰা নাছিলোঁ, কাৰণ আমাৰ ঘৰত কোনো ঘড়ী বা মোবাইল নাছিল। সেই নিশা যেন সময়েও নিজৰ গতি হেৰুৱাই স্তব্ধ হৈ পৰিছিল।
লাহে লাহে সেই মহৰ গাড়ীখন নিশাৰ আন্ধাৰৰ মাজেৰে আহি আমাৰ মমাৰ ঘৰৰ চোতালত ৰৈ গ’ল। আমাৰ গাঁওখনত তেতিয়া কোনো বিজুলীৰ ব্যৱস্থা নাছিল, গোটেই গাঁওখন এক গভীৰ ক’লা অন্ধকাৰ পৰিৱেশত ডুব গৈ আছিল। কেৱল কেৰাচিন তেলৰ চাকিৰ সেই টিমটিমীয়া পোহৰত সমগ্ৰ গাঁওখনত এক হাহাকাৰ, কান্দোন আৰু গভীৰ শোকৰ ছাঁ আছিল । গাড়ীৰ ওপৰত কাপোৰেৰে ঢাকি ৰখা আছিল তেখেতৰ নিথৰ দেহ। মানুহবোৰে চকুত চকুপানী লৈ সেই অন্ধকাৰৰ মাজতে ধীৰে ধীৰে ওচৰ চাপিছিল, শেষবাৰৰ বাবে তেখেতৰ মৰমৰ মুখখন চাবলৈ। সেই নিষ্পাপ মুখখনত যেন বহু আধৰুৱা স্মৃতি, পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা অপাৰ মৰম আৰু জীৱনৰ সংগ্ৰামৰ শেষ ছাপ লুকাই আছিল।
সেই নিশা কেৱল এটা বিদায় নাছিল, গোটেই গাঁওখনৰ হৃদয়ত এক চিৰকালৰ বাবে গভীৰ শূন্যতা এৰি যোৱা এটা অসহ্য বেদনা আছিল। অন্ধকাৰ নিশা, নিস্তব্ধ আকাশ আৰু চকুলোৰ মাজত ঘটি যোৱা সেই মৰ্মান্তিক দৃশ্যটো আমাৰ মনত চিৰদিনৰ বাবে খোদিত হৈ ৰ’ল।
“ শেষত, গাঁওখনৰ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা তেখেতৰ মৰম আৰু সৰলতাক শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰণ কৰি স্বৰ্গীয় মহা দেউ দেউৰী “মমাৰ” পবিত্ৰ আত্মালৈ আন্তৰিক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি আৰু চিৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। তেখেতৰ স্নেহ, আদৰ্শ আৰু জীৱনবোধ আমাৰ হৃদয়ত চিৰকাল অমৰ হৈ থাকিব। ঈশ্বৰে তেখেতৰ বিদেহী আত্মাক চিৰ শান্তি প্ৰদান কৰক।“ — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
7. স্বৰ্গীয় বসন্ত দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতি :
স্বৰ্গীয় বসন্ত দেউৰী গাঁৱৰ সমাজখনৰ এজন অত্যন্ত পৰিচিত, শক্তিশালী ব্যক্তিত্বসম্পন্ন আৰু দায়িত্বশীল ব্যক্তি হিচাপে আজিও স্মৰণীয় হৈ আছে। তেখেত নিতাই দেউৰী গাঁও স্থাপন কৰা মুখ্য ব্যক্তিসকলৰ মাজৰ এজন আছিল আৰু গাঁওখন গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ অৱদান চিৰকাল উল্লেখযোগ্য হৈ থাকিব।
এটা বৃহৎ আৰু সুসংগঠিত পৰিয়ালৰ অভিভাৱক হিচাপে তেওঁ বিশাল সংসাৰৰ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব অতি ধৈৰ্য, পৰিশ্ৰম আৰু দূৰদৰ্শী চিন্তাৰে পালন কৰিছিল। পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যৎ, সন্তানসকলৰ জীৱন আৰু সংসাৰৰ স্থিৰতাৰ বাবে তেওঁ কৰা নিঃস্বাৰ্থ চেষ্টা আজিও সকলোৱে শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ কৰে।
স্বভাৱত তেওঁ অতি দৃঢ় মনোবলৰ মানুহ আছিল। “দুষ্টক দমন, শান্তক পালন” — এই মহান নীতিৰ মাজেৰেই তেওঁ নিজৰ জীৱন আৰু সমাজখনক পৰিচালিত কৰিছিল। গাঁও সমাজত তেওঁৰ উপস্থিতি, সিদ্ধান্ত আৰু ব্যক্তিত্বৰ এটা বিশেষ প্ৰভাৱ আছিল। আচলতে ক’বলৈ গ’লে, এটা সমগ্ৰ যুগ ধৰি নিতাই দেউৰী গাঁৱত যাৰ নামেই আছিল এক ডাঙৰ পৰিচয়, তেখেতেই আছিল স্বৰ্গীয় বসন্ত দেউৰী।
জীৱনৰ বহু দায়িত্ব আৰু কষ্ট নীৰৱে বুকুত লৈ তেওঁ সংসাৰ আৰু সমাজৰ প্ৰতি নিজৰ কৰ্তব্য শেষলৈকে পালন কৰি গৈছিল। সময় পাৰ হৈ গ’লেও, তেওঁৰ জীৱনৰ বহু স্মৃতি আজিও গাঁওখনৰ মানুহৰ মনত সতেজ হৈ জীয়াই আছে আৰু আগন্তোক প্ৰজন্মৰ মাজতো স্মৃতিৰ মাজেৰে চিৰদিন জীয়াই থাকিব।
তেখেতৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিলোঁ। ভগৱানে তেখেতৰ বিদেহী আত্মাক চিৰ শান্তি প্ৰদান কৰক। — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
8. স্বৰ্গীয় জবেন দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতি :
স্বৰ্গীয় জবেন দেউৰী মোৰ দেউতাৰ প্ৰথম ভাতৃ , মোৰ জ্যেষ্ঠ দদাইদেউ আছিল ।
সৰল, শান্ত আৰু নীৰৱ জীৱন যাপন কৰা এইজন মহৎ মানুহে সংসাৰৰ মায়াপাশৰ পৰা আঁতৰত থাকি চিৰকুমাৰ হৈয়েই সমগ্ৰ জীৱন পাৰ কৰি দিছিল।
প্ৰায় 55 বছৰ বয়সত তেওঁ এই পৃথিৱীৰ পৰা চিৰবিদায় লয়। কিন্তো তেওঁৰ বিদায়ৰ সেই শেষ মুহূৰ্ত আজিও মোৰ মনত গভীৰভাৱে জীয়াই আছে।
ৰাতিপুৱা প্ৰায় ৪ বজাৰ সময়ত তেওঁ ঘৰৰ মানুহখিনিক শুই থকাৰ পৰা জগাই অতি শান্তভাৱে এগিলাচ পানী খুজি গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ পিছত অতি নীৰৱ স্বৰেৰে তিনিবাৰ “নাৰায়ণ, নাৰায়ণ, নাৰায়ণ” বুলি উচ্চাৰণ কৰে। ভগৱানৰ নাম উচ্চাৰণ কৰাৰ কিছু মুহূৰ্ত পিছতেই তেওঁ ধীৰে ধীৰে চকু মুদি চিৰদিনৰ বাবে নীৰৱ নিদ্ৰালৈ গুচি যায়।
সেই মুহূৰ্তত নাছিল কোনো চিঞৰ-বাখৰ, নাছিল কোনো অস্থিৰতা। চাৰিওফালে মাত্ৰ এক অপূৰ্ব নীৰৱতা আৰু শান্তি অনুভৱ হৈছিল, য’ত আমি সহপৰিয়াল কেৱল নীৰৱ সাক্ষী হৈ ৰৈছিলোঁ। মোৰ সমগ্ৰ জীৱনত এনেকুৱা এক পবিত্ৰ আৰু শান্তিপূৰ্ণ মৃত্যু মই কেতিয়াও দেখা নাই।
সেই অভূতপূৰ্ব দৃশ্য আজিও স্মৃতিৰ মাজেৰে মোৰ মনত গভীৰভাৱে জীয়াই আছে।
তেখেতৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিলোঁ। — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
9. স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ দেউৰীৰ পবিএ স্মৃতি :
স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ দেউৰী, পিতা শ্ৰী কামনা দেউৰী, নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ এজন প্ৰাক্তন খেলুৱৈ আৰু খেলপ্ৰেমী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ কেৱল এজন খেলুৱৈয়েই নাছিল, গাঁৱৰ বহু শিশুৰ সপোন আৰু খেলৰ আগ্ৰহৰ আঁৰৰ এজন নীৰৱ প্ৰেৰণা আছিল।
সেই সময়ত আমাৰ গাঁৱত কোনো ৰাজহুৱা খেলপথাৰ নাছিল, আমি চকলা টেঙাৰ বল খেলিছিলোঁ, প্লাষ্টিক বান্ধি ফুটবল বনাই খেলিছিলোঁ, আৰু গছ বা বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা ক্ৰিকেট বল লৈ দিন পাৰ কৰিছিলোঁ। কিন্তো সেই কঠিন সময়তো কৃষ্ণ দেউৰীয়ে নিজৰ ঘৰৰ পইচা খৰচ কৰি এখন ফুটবল কিনি আনি গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে ৰাজহুৱা কৰি এৰি দিছিল।
ধান কাটি চপোৱাৰ পিছত ধাননি পথাৰত নিজেই ফুটবল খেলপথাৰ সাজি তুলিছিল। গাঁৱৰ নামত দল গঠন কৰি ওচৰৰ বহু গাঁৱৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাৰ বহু খৰচ নিজেই বহন কৰিছিল। বিশেষকৈ ১৯৯৫-৯৭ চনৰ সময়ৰ কথা ।
আজিও মনত পৰে— যি সময়ত আমি গ’লপোষ্টৰ পিছফালে থিয় হৈ আগ্ৰহেৰে খেল চাই আছিলোঁ, বাহিৰলৈ অহা বলখন এবাৰ চুই চাবলৈ ৰৈ আছিলো । খেল শেষ হোৱাৰ পিছত, কেতিয়াও বল চুব নোপোৱা সৰু ল’ৰাবোৰক তেওঁ মৰমেৰে বলখন চুই চাবলৈ আৰু এবাৰ কিক মাৰি চাবলৈ দিয়া সেই মুহূৰ্তবোৰ আজিও হৃদয়ত অম্লান হৈ আছে।
দুখৰ বিষয় যে তেওঁৰ এই মানৱতা, ত্যাগ আৰু খেলৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাক গাঁৱৰ বহু মানুহে হয়তো সেই সময়ত বুজি নাপালে। কিন্তো মোৰ নিচিনা কিছুমান সৰু হৃদয়ত তেওঁ সদায় জীয়াই থাকিল। মই নিজেও তেওঁৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰি আজিও খেলৰ বাবে খৰচ কৰিবলৈ ভাল পাওঁ, কাৰণ তেওঁৰ মাজত মই নিঃস্বাৰ্থ ভালপোৱাৰ এক সঁচা মন দেখিছিলোঁ।
জীৱনৰ বহু ঘাট-প্ৰতিঘাট পাৰ কৰি শেষত কৃষ্ণ দেউৰীয়ে নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ পৰা আঁতৰি আন এখন গাঁৱত থাকিবলৈ লয়। বাহিৰৰ পৰা নীৰৱ হৈ থাকিলেও, অন্তৰত তেওঁ বহু দুখ বহন কৰিছিল। সমাজ, গাঁও আৰু পৰিয়ালৰ বাবে কৰা নিজৰ ত্যাগ আৰু কষ্টৰ যথোচিত সন্মান নোপোৱাৰ বেদনাই তেওঁক ভিতৰি ভিতৰি কষ্ট দিছিল। এদিন সেই দুখৰ কথা তেওঁ মোৰ আগত প্ৰকাশ কৰি অতি আৱেগিক হৈ পৰিছিল।
মই তেওঁক চাবলৈ এদিন সেই দূৰৈৰ গাঁৱলৈ গৈছিলোঁ। এটা বিশাল পুখুৰীৰ পাৰত তেওঁৰ এটা সাধাৰণ জুপুৰী ঘৰ আছিল। তাৰে এটা চুকত, এজোপা গছৰ তলত এটা ত্ৰিশূলসহ বিভিন্ন ধৰণৰ ফুলেৰে পৰিৱেশটো ভৰি আছিল। তাৰ কিছু ওচৰতে আন এজোপা গছৰ তলত, এখন সাধাৰণ বস্তাৰ ওপৰত তেওঁ বহি আছিল। পিন্ধনত আছিল কেৱল এখন বগা ধুতি আৰু মূৰৰ দীঘল চুলিবোৰ ওপৰলৈ মেৰিয়াই বন্ধা আছিল। তেখেতৰ সেই জঁটাধাৰী চুলি খিনি দেখিবলৈ ঠিক কোনো সন্ন্যাসী বাবা বা সাধু পুৰুষৰ দৰে লাগিছিল।
মই তেখেতৰ সন্মুখত এখন কাঠৰ পীৰাত বহিছিলোঁ। ধীৰে ধীৰে তেওঁ মোৰ কথা বতৰাবোৰ অনুসৰণ কৰিবলৈ লৈছিল আৰু ময়ো অতি সহজভাৱে এটাৰ পিছত আন এটা কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। মোৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিওঁতে দিওঁতে মোৰ প্ৰতি তেখেতৰ আন্তৰিকতা আৰু আকৰ্ষণ বাঢ়ি গৈছিল। তেনেকৈয়ে আমি দুয়ো সেই সুন্দৰ শান্ত পৰিৱেশৰ মাজত বহু সময় ধৰি মনৰ কথা পাতি সময় পাৰ কৰিছিলোঁ।
সেই সময়ত তেওঁ কোৱা এটা কথাই মোৰ হৃদয় চুই গৈছিল। তেওঁ কৈছিল যে “ ইচ্ছা কৰিলে তেওঁ দেউতাকৰ পৰা পোৱা মাটি সম্পত্তিৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ বিক্ৰী কৰিয়েই এটা ধুনীয়া পকী ঘৰ সাজি, গাড়ী-মটৰ কিনি অতি সুন্দৰ আৰু আধুনিক জীৱন যাপন কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তো নিজৰ সন্তান আৰু পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰি তেওঁ সুখ-সুবিধা এই সকলো মায়া-মোহ ত্যাগ কৰি এজন প্ৰকৃত সন্ন্যাসীৰ দৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিছে। পৃথিৱীৰ এই মায়াপাশৰ পৰা মুক্ত হৈ পৰজনমত যাতে স্বৰ্গত স্থান পায়, তাৰ বাবে তেওঁ ভগৱানক সদায় ব্যাকুল হৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা বুলি মোক জানিবলৈ দিছিল” ।
মোৰ অনুভৱ হয়, হয়তো তেনেকুৱা বহু অবহেলা আৰু নীৰৱ বেদনাই তেওঁৰ আত্মাক গভীৰভাৱে আঘাত কৰিছিল।
স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ দেউৰীৰ দৰে মানুহ হয়তো বেছি আলোচনাত নাথাকে, কিন্তো সমাজৰ ভিতৰচৰা তেওঁলোকেই নীৰৱে গঢ়ি তোলে। তেওঁৰ স্মৃতি, ত্যাগ আৰু আদৰ্শ সদায় সন্মানৰ সৈতে স্মৰণীয় হৈ থাকিব।
হয়তো জীৱিত অৱস্থাত বহু কথাৰ মূল্যায়ন হোৱা নাছিল, কিন্তো তেওঁৰ নিঃস্বাৰ্থ হৃদয় আৰু ত্যাগৰ বাবে আজিও অন্তৰৰ পৰা কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ দেউৰীৰ পবিত্ৰ আত্মাই চিৰশান্তি লাভ কৰক। — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
স্মৃতি নং 10
স্বৰ্গীয় অৰ্জুন চন্দ্ৰ দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় অৰ্জুন চন্দ্ৰ দেউৰী আছিল আমাৰ সমাজৰ এজন অত্যন্ত সৎ, কৰ্মনিষ্ঠ আৰু মৰমিয়াল ব্যক্তি। ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ প্ৰবন্ধক (মেনেজাৰ) হিচাপে কৰ্মৰত হৈ তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ এক দীঘলীয়া সময় কৰ্মসূত্ৰে গাঁও-ঘৰৰ পৰা বহু দূৰত, গুৱাহাটী মহানগৰত অতিবাহিত কৰিছিল। মহানগৰীৰ সেই কৰ্মব্যস্ত জীৱনৰ মাজতো তেওঁৰ হৃদয়ত নিজৰ পৰিয়াল আৰু জন্মভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ মৰম তথা দায়িত্ববোধ সদায় জাগ্ৰত হৈ আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল- ৩০-০৬-১৯৫৮ চনত, শদিয়া, বুঢ়া-বুঢ়ী দেউৰী গাঁৱত ।
চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ জীৱনৰ এক শান্ত আৰু জিৰণিৰ সময় অতিবাহিত কৰিছিল। কিন্তো ভাগ্যই যেন তেওঁক সম্পূৰ্ণ সহযোগ কৰা নাছিল। কিছুমান ৰোগ-ব্যাধিত ভুগি তেওঁৰ যাতায়ত আৰু চলাফুৰা বহু পৰিমাণে সীমিত হৈ পৰিছিল। পৰিস্থিতিৰ তাগিদাত বহু সময়ত তেওঁ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ ঘৰখনত অকলশৰে থাকিবলগীয়া হৈছিল। তথাপিও, গাঁও-ঘৰৰ কোনো আত্মীয়-স্বজন বা চিনাকি মানুহ তেওঁক চাবলৈ গ’লে, তেওঁ অপাৰ আন্তৰিকতা, মৰম আৰু স্নেহেৰে আদৰ-আপ্যায়ন কৰিছিল আৰু আপোন মানুহ পাই মনৰ সুখ-দুখৰ কথাবোৰ খুলি কৈছিল।
তেখেত মোৰ সহধৰ্মিণীৰ জ্যেষ্ঠ দদাইদেউ আছিল। সেইসূত্ৰে মই গুৱাহাটীত তেখেতৰ সৈতে একেলগে কিছুদিন সময় কটোৱাৰ এক সুন্দৰ সুযোগ লাভ কৰিছিলোঁ। সেই সময়ত মহানগৰীৰ ব্যস্ত জীৱনৰ মাজতো পৰিয়ালৰ প্ৰতিজন সদস্য নিজৰ নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ আৰু অধ্যয়নত ব্যস্ত আছিল। তাৰ মাজতো বন্ধৰ দিনবোৰত কেতিয়াবা ফুৰিবলৈ বা সাঁতুৰিবলৈ যোৱাৰ সময়ত, তেখেতে নিজৰ গভীৰ মৰম আৰু যত্নৰ চিনস্বৰূপে তেওঁৰ ল’ৰা দুটাক মোৰ লগত পঠিয়াই দিছিল। সেই সৰু সৰু ঘটনাবোৰৰ মাজতেই তেখেতৰ হৃদয়ৰ গভীৰ স্নেহ, বিশ্বাস আৰু দায়িত্ববোধ স্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰিব পৰা গৈছিল।
তেখেতৰ সৈতে কটোৱা সেই মধুৰ দিনবোৰত মোৰ এবাৰলৈও অনুভৱ হোৱা নাছিল যে মই আন কাৰোবাৰ ঘৰত আছোঁ, বৰঞ্চ এনে লাগিছিল যেন মই সেই ঘৰৰে এজন আপোন সদস্য। তেখেতৰ আন্তৰিক মৰম আৰু সৰল ব্যৱহাৰ সঁচাকৈয়ে অতুলনীয় আছিল। বহু মানুহে মৰম বা আত্মীয়তা অন্তৰত সাঁচি ৰাখিলেও বাহিৰত প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে, কিন্তো তেখেতে সেই মৰম কোনো প্ৰতিদানৰ আশা নকৰাকৈ নিঃস্বাৰ্থভাৱে বিলাই দিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতৰ সন্তান চিকিৎসা বিজ্ঞান (ডাক্তৰী) অধ্যয়নৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাত, তেওঁৰ লগতে আমাৰ সকলোৰে বাবেও সেইয়া এক অসীম আনন্দ আৰু গৌৰৱৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। সেই সুখ আৰু উল্লাসৰ অনুভৱ সঁচাকৈয়ে শব্দেৰে বৰ্ণনা কৰাটো কঠিন। কিন্তো নিয়তিৰ পৰিকল্পনা আছিল অতি নিষ্ঠুৰ। সময়ে হাতবাউলী দি তেখেতক সেই অচিন দেশলৈ মাতি লৈ গ’ল।
সমাজ, গাঁওখন আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ প্ৰতি তেখেতৰ বহু সপোন, আগ্ৰহ আৰু পৰিকল্পনা আছিল। কিন্তো সময়ৰ অভাৱ আৰু জীৱনৰ ব্যস্ততাৰ বাবে বহু আশা-আকাংক্ষা আৰু পৱিত্ৰ সপোন অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ’ল। এই উপলব্ধিয়ে আজিও মোৰ মনত গভীৰ বেদনাৰ সৃষ্টি কৰে।
জীৱনৰ অন্তিম সময়ছোৱাত তেওঁ পৰিয়ালৰ প্ৰতি অফুৰন্ত মৰম, জীৱনৰ দীঘলীয়া অভিজ্ঞতা আৰু মূল্যৱান উপদেশৰ অমূল্য সম্পদ এৰি গৈছে। শেষ মুহূৰ্তত তেওঁ নিজৰ প্ৰিয় ধৰ্মপত্নী, দুজন পুএৰ লগতে আত্মীয়-স্বজন, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু অসংখ্য শুভাকাঙ্ক্ষীক গভীৰ শোকত নিমজ্জিত কৰি ১১-০৭-২০২৫ তাৰিখে চিৰদিনৰ বাবে এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় লয়।
“তেওঁৰ মৃতু হলে নশ্বৰ দেহ জন্মভুমি শদিয়াৰ গাঁও ঘৰলৈ নি সৎকাৰ কৰিবলৈ মৃতুৰ কিছুদিন আগতে তেওঁ নিজে পৰিয়ালৰ সদস্য সকলক স্পষ্টকৈ কৈ গৈছে” । সেই অন্তিম ইচছাক সন্মান জনাই পৰিয়ালৰ লোকে তেওঁৰ নশ্বৰ দেহ গুৱাহাটীৰ পৰা আনি নিজ জন্মভুমি শদিয়া, বুঢ়া-বুঢ়ী দেউৰী গাঁৱত সৎকাৰ সম্পন্ন কৰা হয় ।
তেখেতৰ এই অনুপস্থিতিয়ে আমাৰ সমগ্ৰ পৰিয়ালত এক গভীৰ আৰু অপূৰণীয় শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰিছে।
তেখেতৰ সেই সৎ জীৱন, অপাৰ মৰম আৰু মহান আদৰ্শ সদায় আমাৰ হৃদয়ত জীয়াই থাকিব। পৰম কৰুণাময় ভগৱানৰ ওচৰত সশ্ৰদ্ধ প্ৰাৰ্থনা জনাইছোঁ—তেখেতৰ পৱিত্ৰ আত্মাই যেন চিৰশান্তি লাভ কৰে। এইয়েই আমাৰ আন্তৰিক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি।
সংকলন আৰু সম্পাদনা:— SK Deori
স্বৰ্গীয় কলিয়া দেউৰী আছিল স্বৰ্গীয় সত্যবান(দুনদুলা) দেউৰীৰ তৃতীয় সন্তান । তেওঁ নিতাই দেউৰী গাঁওৰ এজন সহজ-সৰল আৰু সাধাৰণ ব্যক্তি আছিল।
সমাজত কিছুমান মানুহ থাকে, যিসকল কম লিখা-পঢ়া আৰু বাহিৰৰ দৃষ্টিত একেবাৰে সাধাৰণ যেন লাগে কিন্তো আচলতে তেওঁলোকৰ উপস্থিতিৰ বাবেই গাঁও এখনৰ সংস্কৃতি, মৰ্যাদা, আন্তৰিকতা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধ জীয়াই থাকে। গাঁওখনৰ বহুতে হয়তো তেওঁলোকৰ অৱদান শব্দৰে প্ৰকাশ নকৰে, কিন্তো তেওঁলোকৰ নীৰৱ অৱদান সমাজৰ বুকুত চিৰদিন জীয়াই থাকে।
স্বৰ্গীয় কলিয়া দেউৰী তেনেকুৱা এজন নীৰৱ অথচ গভীৰভাৱে শ্রদ্ধাৰ পাত্ৰ মানুহ আছিল। নিঃস্বাৰ্থভাৱে মানুহক ভাল পোৱা স্বৰ্গীয় কলিয়া দেউৰী আজি আমাৰ মাজত নাই। তেওঁৰ মৃতু হৈছিল ১২-১১-২০১৫ তাৰিখত ,তেওঁৰ মৃতু আজি বহু বছৰ পাৰ হৈ গ’ল যদিও, নিজৰ পৰিয়ালৰ লগতে গাঁওখনৰ বহু মানুহৰ মনত তেওঁ আজিও সজীৱ স্মৃতি হৈ আছে।
ডেকা সময়ৰে পৰা গাঁওখনৰ সুখ-দুখৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত নীৰৱভাৱে কাষত থিয় দিয়া সেই মানুহজন সময়ৰ লগে লগে সকলোৰে হৃদয়ত এক বিশেষ স্থান লাভ কৰিছিল। বিহু সংস্কৃতি হওক, সামাজিক অনুষ্ঠান হওক বা দুখৰ সময়ত সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা — প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে তেওঁ নিজৰ দায়িত্ব আন্তৰিকতাৰে পালন কৰিছিল।
মানুহৰ বিপদ-আপদত কাষত থিয় দিয়া, শেষ মুহূৰ্ততো সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যোৱা আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত সুবিধাতকৈ সমাজ বা আনৰ কামক অধিক গুৰুত্ব দিয়া তেওঁৰ সেই সহজ-সৰল স্বভাৱ আজিও বহুতে গভীৰ শ্রদ্ধাৰে স্মৰণ কৰে। আজিৰ সময়ত তেনেকুৱা আন্তৰিক আৰু নীৰৱভাৱে সমাজৰ বাবে কাম কৰা মানুহ সচৰাচৰ বহু কম দেখা যায়।
তেওঁ হয়তো কোনো ডাঙৰ পদবীৰ ব্যক্তি নাছিল, কিন্তো গাঁওখনৰ বহু স্মৃতি, বহু অনুষ্ঠান আৰু বহু নীৰৱ মুহূৰ্তত তেওঁৰ উপস্থিতি আজিও অনুভৱ কৰা যায়। কিছুমান মানুহ শাৰীৰিকভাৱে আঁতৰি গ’লেও, তেওঁলোকৰ সহায়, মৰম, আন্তৰিকতা আৰু ব্যৱহাৰ গাঁওখনৰ বতাহত বহুদিন জীয়াই থাকে।
স্বৰ্গীয় কলিয়া দেউৰী মৃতুৰ সময়ত মৰমৰ পত্নী শ্ৰী মতী মল্লিকা দেউৰী, এজন পুএ সন্তান শ্ৰী মাধুৰ্য্য দেউৰী আৰু তিনি জনী ছোৱালীক এৰি চিৰবিদায় লয় । তেওঁৰ বিদেহী আত্মাৰ চিৰশান্তি কামনা কৰি গভীৰ শ্রদ্ধা আৰু কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
সংকলন আৰু সম্পাদনা:
— SK Deori
12. স্বৰ্গীয় কঞ্চন দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় কঞ্চন দেউৰী নিতাই দেউৰী গাঁৱৰ এজন অত্যন্ত অনন্য, মৰ্যাদাপূৰ্ণ আৰু বহুমুখী প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী ব্যক্তি আছিল। তেখেতৰ বুদ্ধিমত্তা আৰু বিশেষকৈ ভাষাৰ ওপৰত থকা অগাধ জ্ঞানে তেওঁক সমাজত এক সুকীয়া পৰিচয় দিছিল। তেখেত স্বৰ্গীয় জয় সিং দেউৰীৰ তৃতীয় সন্তান আছিল ।
তেখেতৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্য আছিল তেওঁৰ অসাধাৰণ ভাষা জ্ঞান। নিজৰ মাতৃভাষা দেউৰী আৰু অসমীয়াৰ উপৰিও তেওঁ হিন্দী, ইংৰাজী, বঙালী আৰু নেপালী ভাষাৰ ওপৰত সুন্দৰ দখল আছিল। কেৱল ইমানেই নহয়, চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ বিভিন্ন জনজাতীয় ভাষাতো তেওঁ অতি সাৱলীলভাৱে কথা পাতিব পাৰিছিল। তেখেতৰ প্ৰতিভাৰ পৰিসৰ ইমানতে সীমিত নাছিল; দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিল আৰু কানাড়া আদি কঠিন ভাষাবোৰৰো তেওঁৰ গভীৰ জ্ঞান আছিল। তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব ইমান উদাৰ আৰু নমনীয় আছিল যে তেওঁ যিকোনো পৰিৱেশৰ মাজতে নিজক খাপ খুৱাই অতি সহজভাৱে চলিব পাৰিছিল।
জীৱনত তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱা নাছিল। সংসাৰৰ মায়াপাশৰ পৰা আঁতৰত থাকি চিৰকুমাৰ হৈয়েই তেওঁ সমগ্ৰ জীৱন পাৰ কৰি দিছিল। তথাপিও নিজৰ পৰিয়াল আৰু ঘৰখনৰ প্ৰতি তেখেতৰ মৰম আছিল অপৰিসীম। নিজৰ ঘৰখনক তেওঁ অন্তৰৰ পৰা বহুত ভাল পাইছিল আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতিটো দায়িত্ব অতি নিষ্ঠাৰে পালন কৰিছিল।
তেখেতৰ সৈতে মোৰ জীৱনৰ বহুতো মধুৰ আৰু স্মৰণীয় স্মৃতি জড়িত হৈ আছে। আমি দুয়ো একেলগে কাম কৰিছিলোঁ আৰু কৰ্মসূত্ৰে একেলগে অৰুণাচলৰ পৰা সুদূৰ কন্যাকুমাৰীলৈকে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ ভ্ৰমণ কৰাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ। কন্যাকুমাৰীৰ সাগৰৰ বিশাল জলৰাশিত একেলগে গা ধোৱা, কোম্পানীৰ কামৰ ব্যস্ততা আৰু যাত্ৰাপথৰ সেই নিভাজ মুহূৰ্তবোৰ আজিও মোৰ স্মৃতিত চিৰসেউজ হৈ আছে।
কিন্তো নিয়তিৰ নিষ্ঠুৰ পৰিকল্পনা আছিল সুকীয়া । যোৱা ২০২২ চনৰ মে' মাহৰ এক অভিশপ্ত নিশা, সকলোৰে দৰেই তেৱোঁ নিয়মীয়াকৈ নিশাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি নিজৰ ঘৰতে শুই পৰিছিল। কিন্তো ৰাতিৰ সেই নীৰৱতাৰ মাজতে কোনো গম নোপোৱাকৈ, কোনো ধৰণৰ চিঞৰ-বাখৰ বা খেলিমেলি নোহোৱাকৈ তেওঁ চিৰদিনৰ বাবে সেই অচিন দেশলৈ গুচি গ’ল। নীৰৱে শুই যোৱা তেখেতৰ সেই অন্তিম দৃশ্যটো যেতিয়াই মনত পৰে, বুকুখন কঁপি উঠে আৰু মোৰ মনৰ ভিতৰখন আৱেগত উচুপি উঠে।
তেখেতৰ এই বহুমুখী প্ৰতিভা, সৰল জীৱনশৈলী আৰু পবিত্ৰ স্মৃতি আমাৰ পৰিয়াল আৰু সমগ্ৰ গাঁৱৰ বাবে সদায় মনত থাকিব। শেষত, মোৰ আপোন আৰু গুণী স্বৰ্গীয় কঞ্চন দেউৰীৰ পবিত্ৰ আত্মালৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি ভগৱানৰ ওচৰত তেখেতৰ চিৰশান্তি কামনা কৰিছোঁ। — SK Deori (mydigitalvillage.co.in)
________________________________________
স্মৃতি নং 13 . স্বৰ্গীয় সুৰেন্দৰ দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় সুৰেন্দৰ দেউৰীৰ পিতা আছিল স্বৰ্গীয় ইপাচিন দেউৰী, তেওঁৰ জীৱন আছিল নীৰৱ সংগ্ৰাম, দায়িত্ব আৰু মৰমেৰে গঢ়া এখন সাধাৰণ অথচ গভীৰ জীৱনৰ কাহিনী। তেওঁ এনেকুৱা এক সময়ত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, যি সময়ত ভিতৰুৱা গাঁৱৰ বহু শিশুৰ জন্ম তাৰিখ লিখি ৰখাৰ প্ৰচলন নাছিল। সেয়েহে তেওঁৰ জন্মৰ সঠিক তাৰিখ আজিও অজ্ঞাত হৈ ৰ’ল। অনুমান কৰা হয় যে তেওঁ প্ৰায় 1941 চনত লখিমপুৰ জিলাৰ, কিনাপঠাৰ নামৰ গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ হৈছিল।
সেই সময়ত জীৱন সহজ নাছিল , যাতায়তৰ কোনো সুবিধা নাছিল, যোগাযোগ ব্যৱস্থাও নাছিল। কিন্তো জীৱনৰ দায়িত্ব আৰু ভাগ্যৰ সন্ধানে তেওঁক বহু নৈ, বহু ঘাট, বহু অচিন পথ পাৰ কৰাই আনিলে শদিয়ালৈ। হয়তো বুকুত বহু সপোন আছিল, হয়তো এখন ভাল জীৱন গঢ়াৰ আকাঙ্ক্ষা আছিল।
লখিমপুৰৰ মাটিৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা তেওঁৰ জীৱনৰ পথ এদিন আহি শদিয়াৰ নিতাই দেউৰী গাঁৱত নিজৰ ঘৰ-সংসাৰ গঢ়িলে, জীৱনৰ দুখ-কষ্টৰ মাজতেও পৰিয়ালক আগবঢ়াই নিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিলে। খেতি-বাতি, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু সততাৰে তেওঁ নিজৰ সন্তান-সন্ততিক জীৱনৰ আশ্ৰয় দিব বিচাৰিছিল। কিন্তো
জীৱনে তেওঁক হয়তো বেছি সময় নিদিলে। বহু সপোন আধৰুৱা হৈ ৰ’ল, বহু আশা বুকুৰ মাজতেই নিঃশব্দে থমকি গ’ল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সঠিক তাৰিখ বা চন আজিও নিশ্চিতকৈ ক’ব পৰা নাযায়। তেখেতৰ পৰিয়ালৰ লগত কোনো আলোকচিত্ৰ বা ফটু নাই , কোনো লিখিত ইতিহাস নাই। অনুমান কৰা হয় যে 1994 চনৰ আশে-পাশে শদিয়াৰ নিতাই দেউৰী গাঁৱত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
কিন্তো এজন মানুহৰ অস্তিত্ব কেৱল ফটো বা লিখিত কাগজত সীমাবদ্ধ নহয়। এজন মানুহ বাচি থাকে তেওঁৰ কৰ্মত, তেওঁৰ মৰমত, তেওঁৰ এৰি যোৱা পৰিয়ালত। তেওঁ পৃথিৱীত নিজৰ চিন স্বৰূপে দুই পুত্ৰ — লোহিত দেউৰী আৰু ললিকান্ত দেউৰী — লগতে ৯ জনী জীয়াৰীক এৰি থৈ গৈছে। আজিও তেওঁলোকৰ মাজতেই তেওঁৰ স্মৃতি, আদৰ্শ আৰু জীৱনৰ সংগ্ৰাম জীয়াই আছে।
এজন মানুহ, যাৰ জন্মৰ তাৰিখ নাই, মৃত্যুৰ সঠিক চন তাৰিখ নাই, কোনো ছবি নাই — তথাপিও তেওঁ হেৰাই যোৱা নাই। কাৰণ তেওঁ পৃথিৱীত নিজৰ চিন স্বৰূপে এৰি গৈছে এখন পৰিয়াল, সন্তান-সন্ততিৰে ভৰা এক জীৱন্ত বংশধাৰা, আৰু এক নীৰৱ ইতিহাস; যি ইতিহাস আজিও মানুহৰ স্মৃতি আৰু হৃদয়ত জীয়াই আছে। তেখেতৰ আত্মালৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি ভগৱানৰ ওচৰত চিৰশান্তি কামনা কৰিছোঁ। — SK Deori
16 . স্বৰ্গীয় মুকুন্দ দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় মুকুন্দ দেউৰী শদিয়াৰ বুঢ়া-বুঢ়ী দেউৰী গাঁৱৰ এজন অত্যন্ত সন্মানীয় আৰু চহকী ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী ব্যক্তি আছিল। ১৯৫১ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেত আছিল স্বৰ্গীয় লিলাম্বৰ দেউৰীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ । ২০২১ চনত তেখেতে এই মায়াময় পৃথিৱীৰ পৰা চিৰবিদায় লয়।
তেখেতে দীৰ্ঘদিন ধৰি নিজ গাঁৱৰ গাঁও প্ৰধান (গাঁও বুঢ়া) হিচাপে অতি নিষ্ঠা, সততা আৰু দক্ষতাৰে দায়িত্ব পালন কৰিছিল আৰু জীৱনৰ শেষ সময়লৈকে সেই গুৰু দায়িত্ব বহন কৰি গৈছিল। গাঁওবাসীৰ সুখ-দুখ, সামাজিক কাম-কাজ আৰু বিভিন্ন জটিল সমস্যাৰ সময়ত তেখেতে সদায় সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দিছিল। তেখেতৰ শান্ত স্বভাৱ, সহজ-সৰল ব্যৱহাৰ আৰু গভীৰ অভিজ্ঞতাৰ বাবে সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ মাজত তেখেতে এক বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
স্বৰ্গীয় মুকুন্দ দেউৰী ডাঙৰীয়াৰ কাৰ্যকালটো একেবাৰে সহজ নাছিল। বাহিৰৰ মানুহে তেখেতৰ কেৱল গাঁও বুঢ়াৰ দায়িত্বটোহে দেখিছিল, কিন্তো ইয়াৰ আঁৰত থকা গভীৰ বেদনা আৰু সংগ্ৰামৰ কথাবোৰ তেখেতে সহজে কাৰো আগত প্ৰকাশ কৰা নাছিল। তেখেত মোৰ ধৰ্মপত্নীৰ পূজনীয় পিতৃ (মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ শহুৰ দেউতা) আছিল। সেইসূত্ৰে আমাৰ মাজত এক অতি নিবিড় আৰু অন্তৰংগ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছিল। কেতিয়াবা নিৰ্জন সময়ত আমি দুয়ো যেতিয়া জীৱনৰ গভীৰতা লৈ হৃদয়ৰ কথা পাতিছিলোঁ, তেতিয়াই তেখেতে নিজৰ মুখৰ পৰা অতীতৰ সেই বুকু কঁপি উঠা দিনবোৰৰ কথা মোৰ আগত উজাৰি দিছিল।
তেখেতৰ মুখৰ পৰাই মই জানিব পাৰিছিলোঁ যে গাঁও প্ৰধান হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰোঁতে তেখেতে জীৱনৰ কিমান ডাঙৰ ঘাট-প্ৰতিঘাত আৰু জটিল পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল।বিশেষকৈ নব্বৈৰ দশকৰ (1990 চনৰ পৰা ২০০৪-৫ চনৰ ) সেই উত্তাল আৰু ভয়াৱহ সময়ছোৱাত হোৱা উত্তাল আৰু ভয়াৱহ পৰিস্থিতিত, কেতিয়াবা নিষিদ্ধ সংগঠনৰ সশস্ত্ৰ মানুহ আহি গাঁৱত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তাৰ পিছতেই আকৌ ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ লোকে আহি ঘৰ-দুৱাৰ তালাচী কৰি মানসিক তথা শাৰীৰিক অত্যাচাৰ কৰিছিল , । গাঁৱৰ শান্তিৰ স্বাৰ্থত কেতিয়াবা নিশাৰ আন্ধাৰত খোজত খোজ মিলাই তেখেত আগবাঢ়িব লগা হৈছিল ভাৰতীয় সেনাৰ সৈতে। এফালে বিদ্ৰোহী সংগঠন আৰু আনফালে সেনা বাহিনীৰ বন্দুকৰ নলী—এই দুই কঠিন যন্ত্ৰণাৰ মাজত চেপা খাইও তেখেতে কেৱল তীক্ষ্ণ বুদ্ধি আৰু সবল নেতৃত্বৰ বাবেই নিজৰ পৰিয়াল আৰু গাঁওবাসীক বুকুখনেৰে আৱৰি সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিছিল। তেখেতে কোৱা সেই সংগ্ৰামৰ প্ৰতিটো শব্দ আজিও মোৰ বুকুত সজীৱ হৈ আছে।
তেখেতৰ পৰিচয়ৰ আন এক অনন্য দিশ আছিল তেখেতৰ সৰল সাজ-পোছাক। সদায় বগা ধুতি পৰিধান কৰি আৰু মূৰত সন্মানেৰে বগা গামোচা মেৰিয়াই থকা তেখেতৰ সেই পৰিচিত, মৰ্যাদাপূৰ্ণ ৰূপ আজিও বহুজনৰ মনত সতেজ হৈ আছে। তেখেতে সদায় অতি সৰল জীৱন-যাপন ভাল পাইছিল আৰু সমাজৰ প্ৰতিজন মানুহৰ সৈতে গভীৰ মৰম আৰু সৌজন্যতাৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
তেখেতৰ ভৰপূৰ সংসাৰখনত পত্নী, তিনিজন পুত্ৰ — লব কুমাৰ দেউৰী, ইন্দ্ৰজিত দেউৰী আৰু ৰাজ মহন্ত দেউৰী, লগতে চাৰিজনী মৰমৰ জীয়ৰী আছিল।
যদিও ২০২১ চনত তেখেতে ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে, তথাপিও তেখেতৰ অমূল্য স্মৃতি, আদৰ্শ, হেৰুৱা দিনৰ সংগ্ৰাম আৰু গাঁওখনৰ প্ৰতি থকা অপৰিসীম দায়িত্ববোধ আজিও বুঢ়া-বুঢ়ী দেউৰী গাঁৱৰ প্ৰতিজন মানুহৰ হৃদয়ত চিৰকালৰ বাবে জীয়াই থাকিব।
তেখেতৰ পবিত্ৰ আৰু অমৰ আত্মালৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি তথা চিৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
— Sk Deori (mydigitalvillage.co.in)
________________________________________
স্মৃতি নং 19
স্মৃতিৰ পাতত : স্বৰ্গীয় শৈলেন দেউৰী
জীৱন এক অনিশ্চিত যাত্ৰা, কোনে কেতিয়া, ক'ত আৰু কেনেকৈ এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় ল'ব লাগিব, সেয়া কোনেও আগতীয়াকৈ জানিব নোৱাৰে। এনে এক অতি দুখজনক আৰু হৃদয়বিদাৰক ঘটনাই নিতাই দেউৰী গাঁওবাসীক গভীৰ শোকত নিমজ্জিত কৰিছিল যেতিয়া গাঁওখনৰ জ্যেষ্ঠ নাগৰিক স্বৰ্গীয় শৈলেন দেউৰীয়ে ২০২৬ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখে চিৰদিনৰ বাবে এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় ল'লে।
স্বৰ্গীয় শৈলেন দেউৰী স্বৰ্গীয় কিনাইবৰ দেউৰীৰ সুযোগ্য পুত্ৰ আছিল আৰু মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় আৰু আপোন মোমাইসকলৰ অন্যতম আছিল। প্ৰায় ৯০ বছৰ বয়সতো তেওঁ আছিল সুস্থ, কৰ্মঠ আৰু আত্মবিশ্বাসী। বৃদ্ধ বয়সতো তেওঁৰ কৰ্মস্পৃহা, শৃংখলাবদ্ধ জীৱন-যাপন, মানুহৰ প্ৰতি আন্তৰিকতা আৰু জীৱনৰ প্ৰতি থকা অনুৰাগ একেবাৰেই কমি যোৱা নাছিল। তেওঁ নিতাই দেউৰী গাঁওৰ আটাইতকৈ জ্যেষ্ঠ ব্যক্তিসকলৰ অন্যতম আছিল আৰু গাঁওবাসীৰ মাজত সন্মানীয়, সহজ-সৰল, কৰ্মনিষ্ঠ আৰু অমায়িক ব্যক্তি হিচাপে সুপৰিচিত আছিল।*
জীৱনৰ অন্তিম দিনটোতো তেওঁ আন দিনৰ দৰেই অতি সাধাৰণভাৱে দিন আৰম্ভ কৰিছিল। পুৱাই নিজৰ পুৰণি চাইকেলখন লৈ গাঁওৰ মাজেৰে ওলাই গৈছিল। পথত বহু গাঁওবাসীৰ সৈতে হাঁহি-মাতি কুশল বিনিময় কৰিছিল।
ৰাতিপুৱাৰ কাম সামৰি তেওঁ প্ৰায় ১০–১১ বজাৰ ভিতৰত ঘৰলৈ উভতি আহিছিল। কিছু সময় স্বাভাৱিকভাৱে পৰিয়ালৰ সৈতে কটাই থকাৰ পিছতে বুকুৰ বিষ আৰু অস্বস্তি অনুভৱ কৰা বুলি জানিবলৈ দিছিল । লগে লগে তেওঁৰ শাৰীৰিক অৱস্থা সংকটজনক হৈ পৰে। চিকিৎসাৰ বাবে ক'লৈও নিয়াৰ সুযোগ নোপোৱাকৈ নিজ গৃহতেই তেওঁ চিৰদিনৰ বাবে সকলোকে এৰি গুচি যায়।
এই আকস্মিক ঘটনাই সমগ্ৰ গাঁওখনক স্তম্ভিত কৰি পেলায়। মাত্ৰ কিছু সময় আগলৈকে যিজন বৃদ্ধক গাঁওৰ মাজেৰে চাইকেল চলাই হাঁহিমুখে মানুহৰ সৈতে কথা পাতি ফুৰা দেখা গৈছিল, তেওঁ যে আৰু কেতিয়াও উভতি নাহিব—এই বাস্তৱতা সহজে বহুতে মানি ল'ব পৰা নাছিল।
তাতকৈও অধিক বেদনাদায়ক আছিল মোৰ বাবে- মৃত্যুৰ এদিন আগতে বজাৰত তেওঁৰ সৈতে মোৰ সাক্ষাৎ হৈছিল। তেওঁ আগৰ দৰেই মোক মৰমেৰে মাতিছিল, আৰু আমি কিছু সময় কথা পাতিছিলোঁ। তেতিয়া কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ যে সেয়াই হ'ব তেওঁৰ সৈতে মোৰ জীৱনৰ শেষ সাক্ষাৎ আৰু শেষ কথোপকথন।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত সেই শেষ সাক্ষাৎ, সেই মৰমভৰা মাত, সেই স্নেহময় মুখখন বাৰে বাৰে মোৰ মনত ভাঁহি উঠে। অজানিতে বুকুখন গধুৰ হৈ উঠে। মই কেতিয়াও ভাবা নাছিলোঁ যে সেই শেষ সাক্ষাৎ মোৰ জীৱনজুৰি হৃদয়ত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিবলগীয়া এক নীৰৱ বেদনা হৈ ৰ'ব।
আজি এটা কথাই মোক গভীৰভাৱে কষ্ট দিয়ে। তেওঁক কিবা এটা দিবলৈ মোৰ আন্তৰিক ইচ্ছা আছিল। কিন্তো সেই সময়ত মোৰ হাতত সেই সামৰ্থ্য নাছিল। কেতিয়াবা মনত হয়, তেওঁ যেন মোক আৰু বহু কথা ক'ব বিচাৰিছিল। তেওঁৰ মুখলৈ চাই তেনেকুৱাই অনুভৱ হৈছিল। কিন্তো সময়ে সেই সুযোগ আৰু নিদিলে। সেয়েহে সেই অপূৰ্ণ অনুভৱ, অপূৰ্ণ ইচ্ছা আৰু শেষ সাক্ষাতৰ স্মৃতিয়ে আজিও মোৰ হৃদয়ত এক গভীৰ নীৰৱ বেদনাৰ সৃষ্টি কৰি আছে।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালবৰ্গ, আত্মীয়-স্বজন আৰু গাঁওবাসীৰ সহযোগত তেওঁ সেইদিনাই নিজ হাতে কিছু পৰিষ্কাৰ কৰা ঠাইতেই শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়। এই ঘটনাই সকলোকে গভীৰভাৱে স্পৰ্শ কৰিছিল। যেন জীৱনে নিজেই সকলোকে এক নীৰৱ শিক্ষা দি গ'ল—মানুহে যি ঠাই আজীৱন যত্ন লয়, কেতিয়াবা সেই ঠাইয়েই তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ আশ্ৰয়স্থলী হৈ পৰে।
স্বৰ্গীয় শৈলেন দেউৰীয়ে নিজৰ জীৱনৰ সকলো দায়িত্ব নিষ্ঠাৰে পালন কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ শ্ৰী চন্দ্ৰজিৎ দেউৰীক প্ৰতিষ্ঠিত কৰাৰ লগতে পৰিয়ালৰ সকলো দায়িত্ব সুকলমে পালন কৰিছিল। এজন দায়িত্বশীল পিতা, স্নেহময় স্বামী আৰু আদৰ্শ পৰিয়ালৰ মুৰব্বী হিচাপে তেওঁ নিজৰ কৰ্তব্য সফলতাৰে সম্পন্ন কৰিছিল।
জীৱনৰ অন্তিম মুহূৰ্তত তেওঁ নিজৰ প্ৰিয় ধৰ্মপত্নী, একমাত্ৰ পুত্ৰ, তিনিগৰাকী কন্যা, নাতি-নাতিনী, আত্মীয়-স্বজন আৰু অসংখ্য শুভাকাঙ্ক্ষীক গভীৰ শোকৰ মাজত এৰি চিৰবিদায় লয়। তেওঁৰ মৃত্যুৱে কেৱল এটা পৰিয়ালক নহয়, সমগ্ৰ নিতাই দেউৰী গাঁওখনক এক অপূৰণীয় ক্ষতিৰ সন্মুখীন কৰিছে।
স্বৰ্গীয় শৈলেন দেউৰী কেৱল এজন বৃদ্ধ ব্যক্তি নাছিল; তেওঁ আছিল এটা প্ৰজন্মৰ জীৱন্ত ইতিহাস। তেওঁৰ সৰলতা, সততা, কৰ্মনিষ্ঠা, আত্মসম্মানবোধ আৰু মানুহৰ প্ৰতি থকা আন্তৰিক ব্যৱহাৰে তেওঁক সকলোৰে প্ৰিয় কৰি তুলিছিল। শাৰীৰিকভাৱে তেওঁ আজি আমাৰ মাজত নাই, কিন্তো তেওঁৰ স্মৃতি, আদৰ্শ, কৰ্মপ্ৰেম আৰু জীৱনদৰ্শন নিতাই দেউৰী গাঁওবাসীৰ হৃদয়ত চিৰদিন জীয়াই থাকিব।
ভগৱানে তেখেতৰ বিদেহী আত্মাক চিৰশান্তি প্ৰদান কৰক। আৰু পৰিয়ালবৰ্গলৈ আমাৰ আন্তৰিক সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
সম্পাদনা আৰু সংৰক্ষণ : SK Deori (www.mydigitalvillage.co.in)
২০. মোৰ মৰমৰ দেউতা স্বৰ্গীয় খাপ সিং দেউৰীৰ পবিত্ৰ স্মৃতিত :
মোৰ মৰমৰ দেউতা স্বৰ্গীয় খাপ সিং দেউৰী আছিল স্বৰ্গীয় দিহান দেউৰীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ। অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। অতি সাধাৰণ পৰিৱেশত জন্মগ্ৰহণ কৰা দেউতাই আনুষ্ঠানিক বিদ্যালয় শিক্ষা লাভ কৰাৰ সুযোগ নাপালে। তথাপিও নিজৰ জীৱনজোৰা অভিজ্ঞতা, পৰিশ্ৰম আৰু সততাকেই জীৱনৰ মূল শিক্ষা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
দেউতা আছিল এগৰাকী সাধাৰণ খেতিয়ক। মাটিৰ সৈতে তেওঁৰ আছিল এক গভীৰ সম্পৰ্ক। কৃষিকৰ্মৰ জৰিয়তে নিজৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিয়াৰ লগতে তেওঁ সৰল আৰু পৰিশ্ৰমী জীৱন যাপন কৰিছিল। কঠোৰ পৰিশ্ৰম, আত্মনিৰ্ভৰশীলতা আৰু সৰলতাই আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।
দেউতাৰ (আমাৰ) পৰিয়ালত পাঁচজনী ছোৱালী আৰু পাঁচজন ল'ৰা আছিল। সন্তান-সন্ততিৰে ভৰা পৰিয়ালটোক মৰম, শাসন আৰু দায়িত্ববোধেৰে আগুৱাই নিয়াটো তেওঁৰ জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ আছিল। কিন্তো জীৱনৰ শেষ সময়লৈ অহাৰ পূৰ্বে তেওঁ নিজৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ সন্তানক হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল। সেই বেদনাদায়ক ঘটনাই তেওঁৰ জীৱনত গভীৰ দুখৰ ছাঁ পেলাইছিল।
সৰল জীৱন-যাপন কৰা দেউতাৰ মৰম, শ্ৰম, ত্যাগ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ববোধ আমাৰ বাবে সদায় এক আদৰ্শ হৈ ৰ'ব। তেওঁ হয়তো উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল, কিন্তো জীৱনৰ কঠিন পথত অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তে আহৰণ কৰা জ্ঞান আৰু মূল্যবোধে তেওঁক আমাৰ বাবে এগৰাকী মহান অভিভাৱক কৰি তুলিছিল।
স্বৰ্গীয় খাপ সিং দেউৰীয়ে ১২/০৬/২০০৬ তাৰিখে শদিয়া, তিনিচুকীয়া, অসমৰ নিতাই দেউৰী গাঁৱত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। তেওঁৰ বিয়োগে পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যৰ হৃদয়ত এক গভীৰ শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰে। যদিও তেওঁ আজি আমাৰ মাজত শাৰীৰিকভাৱে উপস্থিত নাই, তথাপিও তেওঁৰ মৰম, স্মৃতি, শিক্ষা আৰু জীৱনাদৰ্শ আমাৰ হৃদয়ত সদায় জীয়াই থাকিব।
তেওঁৰ পবিত্ৰ আত্মাৰ চিৰশান্তি কামনা কৰিলোঁ আৰু তেওঁৰ স্মৃতিত গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
সম্পাদনা আৰু সংৰক্ষণ : SK Deori (www.mydigitalvillage.co.in)
স্মৃতি নং 21 . স্বৰ্গীয় স্বৰ্গীয় দেবা হাং লিম্বু পবিত্ৰ স্মৃতিত :
স্বৰ্গীয় দেবাহাং লিম্বু, স্বৰ্গীয় কামাহাং লিম্বু আৰু স্বৰ্গীয়া বুদ্ধ মায়া লিম্বুৰ দ্বিতীয় সুযোগ্য সন্তান, ১৯৩৫ চনত তেজপুৰৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ পৰিশ্ৰম, সততা আৰু সাহসক জীৱনৰ মূলমন্ত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। সীমিত সুযোগ-সুবিধাৰ মাজতো তেওঁ দৃঢ় মনোবল আৰু অদম্য অধ্যৱসায়েৰে জীৱনৰ প্ৰতিটো বাধা অতিক্ৰম কৰি আগবাঢ়ি গৈছিল।
মাত্ৰ ২২ বছৰ বয়সত উন্নত জীৱনৰ সন্ধানত তেওঁ নিজ জন্মভূমি এৰি ওলাই আহে। জীৱন-জীৱিকাৰ সন্ধানত প্ৰথমে তিনিচুকীয়া জিলাৰ ন-পুখুৰী অঞ্চলত প্ৰায় তিনি বছৰ বসবাস কৰে। তাৰ পিছত ধলা হাতীঘুলি নামৰ ঠাইত স্থায়ীভাৱে বসতি স্থাপন কৰে। তাত থকা সময়ছোৱাতেই তেওঁ স্বৰ্গীয়া মঙ্গল মায়া লিম্বুৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু সংসাৰ জীৱনৰ শুভ সূচনা কৰে। দুয়োজনে মিলি কষ্ট, ত্যাগ আৰু অধ্যৱসায়ৰ মাজেৰে জীৱনৰ নতুন অধ্যায় আৰম্ভ কৰিছিল।
তেওঁলোকৰ সংসাৰ জীৱন আছিল আদৰ্শ, মৰম আৰু পাৰস্পৰিক সহযোগিতাৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন। এই দম্পতীৰ তিনিজন সুযোগ্য সন্তান হৈছে— শ্ৰী চেৰহাং লিম্বু, শ্ৰী এমহাং লিম্বু আৰু শ্ৰী বুদ্ধাহাং লিম্বু। সন্তানসকলক সৎ, পৰিশ্ৰমী, শৃংখলাবদ্ধ আৰু সমাজমুখী নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তোলাত পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে অৱদান আছিল অতুলনীয়। তেওঁলোকৰ আদৰ্শ, ত্যাগ আৰু নৈতিক শিক্ষাই সন্তানসকলৰ জীৱন গঢ় দিয়াত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিছে।
ধলা হাতীঘুলি গাঁৱত প্ৰায় তিনি বছৰ বসবাস কৰাৰ পিছত বানপানীৰ সমস্যাই জীৱন দুৰ্বিসহ কৰি তোলাত তেওঁ পৰিয়ালসহ শদিয়াৰ ১ নং নপতিয়া লিম্বু গাঁৱলৈ গুচি আহে। সেই সময়ত এই অঞ্চলটোৰ নাম আছিল শদিয়া মৌজা (মিচিমি পাহাৰ খণ্ড) অঞ্চলটোৰ অধিকাংশ অংশই ঘন জংঘল আৰু জনবসতিহীন আছিল। অদম্য সাহস, কষ্টসহিষ্ণুতা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ বলত তেওঁ নিজ হাতে জংঘল কাটি বসবাসৰ উপযোগী পৰিৱেশ গঢ়ি তোলে। ঘৰ-বাৰী নিৰ্মাণ, কৃষিভূমি প্ৰস্তুত কৰা আৰু
নতুন বসতি স্থাপন কৰাত তেওঁৰ অৱদান আছিল অতুলনীয়। ১নং নপতিয়া লিম্বু গাঁৱৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু বিকাশৰ ইতিহাসত তেওঁৰ নাম সন্মানেৰে স্মৰণ কৰা হয়। সমাজৰ কল্যাণ আৰু গাঁওবাসীৰ অধিকাৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯৬৫-১৯৬৭ চনৰ সময়ছোৱাত গাঁওবাসীৰ জীৱন আৰু ইস্তাৱৰ-অস্তাৱৰ সম্পত্তিৰ সুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত তেওঁ আদালতৰ দ্বাৰস্থ হৈছিল। ন্যায়ৰ পক্ষত দৃঢ়তাৰে থিয় দি তেওঁ আইনী যুঁজত সফলতা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ এই পদক্ষেপে গাঁওবাসীৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ লগতে সমাজত ন্যায়বোধ, সাহস আৰু একতাৰ উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত স্থাপন কৰিছিল। সেই ঘটনাৰ সৈতে জড়িত গুৰুত্বপূৰ্ণ দলিল-পত্ৰসমূহ আজিও তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সংৰক্ষণত আছে।
স্বৰ্গীয় দেবাহাং লিম্বুৰ সমাজপ্ৰেম আৰু উদাৰতাৰ আন এক স্মৰণীয় নিদৰ্শন হৈছে ২০০৩ চনত গ্ৰহণ কৰা মহান সিদ্ধান্ত। নিতাই দেউৰী গাঁও আৰু ১ নং নপতিয়া লিম্বু গাঁৱৰ ৰাজহুৱা খেলপথাৰৰ সুবিধাৰ বাবে তেওঁ নিজৰ ৪ বিঘা মাটি অতি সামান্য মূল্যৰ বিনিময়ত প্ৰদান কৰিছিল। ব্যক্তিগত লাভ-লোকচানৰ ঊৰ্ধ্বত উঠি সমাজৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ এই সিদ্ধান্তে তেওঁৰ মহানুভৱতা, উদাৰতা আৰু জনহিতৈষী মনোভাৱৰ পৰিচয় বহন কৰে। আজিও নিতাই দেউৰী গাঁও আৰু ১ নং নপতিয়া লিম্বু গাঁৱৰ বহু লোকে সেই খেলপথাৰত খেল-ধেমালি কৰাৰ লগতে বহু শিশু-কিশোৰে হাঁহি-ধেমালিৰে উমলি ডাঙৰ-দীঘল হৈ আহিছে।
তেওঁ আছিল এজন সৎ, ন্যায়পৰায়ণ, পৰোপকাৰী আৰু সমাজমুখী ব্যক্তি। গাঁওৰ যিকোনো সমস্যা বা জনস্বাৰ্থজড়িত বিষয়ত তেওঁ সদায় আগবাঢ়ি আহিছিল। সমাজৰ উন্নতি, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতি ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান সদায় স্মৰণীয় হৈ থাকিব। তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মই নতুন প্ৰজন্মক কৰ্তব্যনিষ্ঠা, সাহস, সততা আৰু সমাজসেৱাৰ শিক্ষা দিয়ে।
২০১৫ চনত নিজ গৃহতে তেওঁৰ জীৱনযাত্ৰাৰ অন্ত পৰে। কিন্তো মৃত্যুৱে তেওঁৰ স্মৃতি আৰু কৰ্মৰাজীক কেতিয়াও মচি পেলাব নোৱাৰে। তেওঁৰ ত্যাগ, সততা, সাহস আৰু সমাজৰ প্ৰতি থকা অসীম ভালপোৱা চিৰদিন পৰিয়াল, আত্মীয়-স্বজন আৰু সমাজৰ হৃদয়ত জীয়াই থাকিব। আগন্তক প্ৰজন্মই তেওঁৰ জীৱনসংগ্ৰাম, কৰ্মনিষ্ঠা আৰু সমাজসেৱাৰ আদৰ্শৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰি মানৱতা আৰু সমাজকল্যাণৰ পথত আগবাঢ়ি যাব।
আজি স্বৰ্গীয় দেবাহাং লিম্বু আৰু স্বৰ্গীয়া মঙ্গল মায়া লিম্বু আমাৰ মাজত শাৰীৰিকভাৱে উপস্থিত নাথাকিলেও, তেওঁলোকৰ ত্যাগ, আদৰ্শ, স্নেহ আৰু সমাজৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদান ১নং নপতিয়া লিম্বু গাঁৱৰ ইতিহাসত চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰ'ব। তেওঁলোকৰ পবিত্ৰ স্মৃতিলৈ আমি গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰিছোঁ।
স্বৰ্গীয় দেবাহাং লিম্বু আৰু স্বৰ্গীয়া মঙ্গল মায়া লিম্বুৰ পবিত্ৰ আত্মালৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিছোঁ।
সম্পাদনা আৰু সংৰক্ষণ : SK Deori (www.mydigitalvillage.co.in)
ফটো, পৰিচয় আৰু কাহিনী বৰ্ণনা প্ৰদানকাৰী :
শ্ৰী এমহাং লিম্বু
(২য় পুত্ৰ, স্বৰ্গীয় দেবাহাং লিম্বুৰ)
